Politiku “zavadi pa vladaj” na Balkanu vodi Amerika, a ne Rusija

Vuk u jagnjecoj koziPred Vama je integralni tekst intervjua datog portalu Sputnjik 17. januara 2018. godine (razgovarao: Nebojša Popović). Na ovom linku možete pogledati i objavljenu verziju intervjua uz redakcijske intervencije.

Američki analitičar Januš Bugajski upozorio je da će Moskva pokušati da od svih bilateralnih sporova u zemljama jugoistočne Evrope napravi latentni sukob, da je Putinova strategija na Balkanu “zavadi pa vladaj”, a sa kojom, između ostalog, želi da „zavadi Crnu Goru i Srbiju“. Jelena Milić je za RTCG takođe rekla da vjeruje da Rusi imaju uticaja i interesa da podstiču priču o pravljenju velike Hrvatske, velike Albanije, velike Srbije, da bi u jednom takvom najgorem mogućem scenariju oni došli kao interventna i pomoć Srbiji.

Kako to komentarišete, ko po vama sprovodi pomenutu imperijalnu politku na Balkanu? Da li je po srijedi svojevrsna zamjena teza?

Za razliku od gospođe Milić koja nije referentna za bilo kakve ozbiljne analize, Bugajski se ozbiljno bavi Balkanom nekoliko decenija. Njegove procjene korespondiraju sa stavovima vojno-industrijskog kompleksa Vašingtona, za njega je američki predsjednik Tramp “samoproglašeni dilmejker”. Sve što je Bugajski saopštio vezano za aktivnosti Moskve, suštinski predstavlja aktivnosti Vašingtona. Optužbama usmjerenim ka Rusiju stvara alibi za planirane i izvedene operacije Amerike. Njima ne bi bio prvi put da na osnovu lažnih pretpostavki i izvještaja donose odluke o finansijskim, oružanim i logističkim podrškama svojim igračima na periferiji imperije. Tako šire sopstvenu moć, novoosvojene teritorije kontaminiraju novčanicama sa nacrtanom glavom predsjednika Amerike čija proizvodna cijena iznosi 12 dolarcenti, a svijetu je prodaju kao 100 dolara. Dovoljno je prisjetiti se Kolina Pauela i rušenja Iraka, a sve pod lažnom optužbom da Iračani posjeduju oružje za masovno uništenje. Obračun je išao do snimljene egzekucije Sadama Huseina vješanjem. Nakon toga je čak i BBC 10. juna 2008. godine objavio da je “američka akcija u Iraku najveća pljačka u istoriji čovječanstva u kojoj je opljačkano preko 23 milijarde dolara”. Ali Amerikanci to uvijek tako rade. Stiven Kinzer (iako izolacionista), spoljnopolitički komentator Njujork Tajmsa i naučni saradnik Instituta za međunarodna istraživanja “Votson” pri univerzitetu “Braun”, napisao je lijepu knjigu čiji naslov govori sve „Pučevi, invazije, revolucije“ u podnaslovu: „Kako je Amerika mijenjala režime, od Havaja do Iraka”. Amerika na politici „zavadi pa vladaj“ ostvaruje sopstveno vojno prisustvo u više od 150 članica Ujedinjenih nacija i na Kosovu, i u tom smislu njihov zahtjev za upis u Ginisovu knjigu rekorda po tom osnovu sigurno ne bi bio odbijen. Što se konkretno Srbije i Crne Gore tiče sukob su posijale zapadne sile onoga dana kada su odlučile da Crna Gora nestane sa političke mape svijeta, a da decenijama nakon toga podstiču, hrane i njeguju intifadu između onih koji se osjećaju Srbima u Crnoj Gori i onih koji se osjećaju Crnogorcima. Čak je i Francuska saopštila zvanično priznanje ove činjenice kroz orden Legije časti princu Nikoli Petroviću. Tom prilikom je u aprilu 2017. godine Florans Manžen direktorica za kontinetalnu Evropu u francuskom Minitarstvu spoljnih poslova saopštila, citat: “Francuska ispravlja moralni dug prema dinastiji Petrović. Crna Gora je jedina u istočnoj Evropi vjekovima odolijevala Otomanskoj imperiji. I pored toga mi smo ovdje, među ovim zidovima, u pobjedničkoj euforiji 1918, zbog Jugoslavije žrtvovali Kraljevinu Crnu Goru onome što smo smatrali višim interesima. Vaš prađed je od samog početka rata 1914, bio saveznik koji se hrabro borio protiv nadmoćnog neprijatelja, ali je na Versajskoj mirovnoj konferenciji to zaboravljeno”. Continue reading “Politiku “zavadi pa vladaj” na Balkanu vodi Amerika, a ne Rusija”

Advertisements

Nova strategija Amerike za Balkan i “lojalna opozicija”

USAMN

Izvor: Sputnjik

Komentarišući za Sputnjik novu agendu američke spoljne politike za Crnu Goru i region, koja podrazumijeva i najavu stalnog američkog vojnog prisustva u jugoistočnoj Evropi, kao i novo strateško zbližavanje SAD sa Srbijom, politički analitičar Aleksandar Aleksić kaže da Amerika u svojim strateškim dokumentima rijetko ide toliko eksplicitno u saopštavanju stavova kao što to može da radi kada je u pitanju Balkan i zemlje poput Crne Gore.

Govoreći o sada već neskrivenoj američkoj najavi kreiranja ambijenta za stvaranje „lojalne opozicije“ u Crnoj Gori, Aleksić smatra da se suštinski radi o jasnoj poruci svim crnogorskim političarima da za njih neće biti mjesta u političkom životu ukoliko otkažu poslušnost Americi.

Kako tumačite najavljenu pomoć od strane SAD da se kada je u pitanju Crna Gora pristupi „njegovanju zdrave političke klime koja podrazumijeva prostor za lojalnu opoziciju“?

U svojim strateškim dokumentima SAD rijetko idu toliko eksplicitno u saopštavanju stavova kao što to mogu raditi kada je Balkan u pitanju. Dodatan specifikum njihovog političkog obraćanja pojedinim balkanskim zemljama, kakva je recimo Republika Titograd, oslanja se na činjenici da je vlast nepromijenjena od 1946. godine do danas. Savez komunista je samo početkom 90-tih godina XX vijeka promijenio naziv stranke u Demokratska partija socijalista, zadržao svu imovinu i nesmetano nastavio sa djelovanjem. Mijenjao se u skladu sa geopolitičkim potrebama onih koji su upravljali Crnom Gorom i uvijek je silom, korišćenom isključivo s ciljem održavanja na vlast, održavao svoj unutrašnji privid koherentnosti. Zajednički imenilac svih faza jeste da se teritorija permanentno uništavala, deindustrijalizovala, pljačkala do besvijesti i siromašila u ciklusima, nesposobna da strateški osmisli sigurnu budućnost za svoje potomstvo i još dalje od toga da zaustavi decenijske negativne demografske trendove. S druge strane obaveze prema onima koji upravljaju regionom ispunjavane su bez pogovora. Continue reading “Nova strategija Amerike za Balkan i “lojalna opozicija””

Operacija “Gladio” – najvažniji fenomen koji determiniše političku, socijalnu i vojnu istoriju zapadne Evrope poslije WWII

Aleksandar AleksicIntervju koji je dat portalu Sputnjik (novinaru gospodinu Nebojši Popoviću) 28. oktobra 2017. godine i koji je objavljen iz dva dijela. Prvi dio se odnosio na aktuelne događaje u Srbiji i Crnoj Gori, a drugi dio na specijalne “Gladio” operacije NATO pakta u Zapadnoj Evropi. Sputnjik je zbog obima uradio redakcijske intervencije. Na ovom mjestu objavljujem integralno kompletan intervju.

SPUTNJIK: Kako vidite situaciju u Crnoj Gori? Da li se uopšte nazire kraj političke krize, i u kom pravcu vidite njen ishod nakon ulaska zemlje u NATO?

– Politička teatarska predstava koja nosi radni naslov “Vojni udar” već više od godinu dana drži Crnu Goru u regionalnom fokusu, a predstavlja čistu NATO operaciju koja je imala dva vektora dejstva. Spoljašnji vektor dejstva je poslužio za uvlačenje Crne Gore u NATO protivno većinskoj volji njenih građana. Taj vektor dejstva je ulaskom Republike Titograd u NATO počeo snažno da gubi na svom intenzitetu. Unutrašnji vektor dejstva kompletnu političku scenu dijeli na one koje Amerika želi da vidi kao naslednike Đukanovića i uključi ih u novu kolonijalnu upravu (na njihovom čelu je Miodrag Perović sa svim partijama kojima organizuje sastanke u ambasadi SAD) i na one koje želi da drži ekstremno desno, a da suštinski oni to jesu tačno onoliko koliko može biti politički-bezbjednosno operativan jedan Slaven Radunović, Branko Radulović, Goran Danilović, Predrag Bulatović, Emilo Labudović ili Milutin Đukanović.

Continue reading “Operacija “Gladio” – najvažniji fenomen koji determiniše političku, socijalnu i vojnu istoriju zapadne Evrope poslije WWII”

Crna Gora je lider u regionu – crni lider

Izvor: Sputnjik

Nato MontenegroNakon ulaska u NATO generacije koje dolaze mogu da se nadaju samo u potpunom demografskom urušavanju i nestajanju, što se posebno snažno osjeća na Cetinju, kaže u intervjuu za Sputnjik Aleksandar Aleksić, bivši gradonačelnik Cetinja i politički analitičar.

Komentarišući napetosti u odnosima velikih sila, Aleksić tvrdi da od početka 20. vijeka pa do danas, za SAD ne postoji ozbiljnije i važnije politike od politike sprječavanja stvaranja strateškog saveza na tlu Evrope između Rusije i Njemačke, i da, kada bi bio moćniji od Rusije, NATO bi sigurno udario na nju, ali ih ruski nuklearni potencijal odvraća od suludnih misli koje bi dovele do apokalipse.

Kako vidite aktuelno stanje na crnogorskoj političkoj sceni?

— Aktuelno stanje valja posmatrati isključivo u kontekstu novih političkih okolnosti nastalih prijemom Crne Gore u NATO pakt protivno volji njenih građana. O tome se odlučivalo u centru moći SAD, daleko od očiju nemoćnog predsjednika Trampa. Od Trampove inauguracije do danas nade kompletne planete da će Amerika promijeniti spoljnu politiku rušile su se kao kula od karata rušenjem svakog pojedinačnog Trampovog saradnika, od kojih neki nisu uspjeli da povežu ni dva vikenda na mjestu na kom su postavljeni. Desilo se upravo ono što je Kisindžer najavio još 22. novembra mnogo prije inauguracije izabranog predsjednika: „Mi smo decenijama cijepali aktuelne administracije. To može da se desi i ovog puta, ali ne treba od toga počinjati“.
Continue reading “Crna Gora je lider u regionu – crni lider”

Tramp preko Crne Gore može da pokaže dobru volju prema Rusiji


Izvor: Sputnjik

Aleksandar Aleksic

Spoljnopolitički odbor američkog Senata jednoglasno je ove nedelje odobrio ratifikaciju Protokola o pristupanju Crne Gore NATO-u, čime saga oko uvlačenja te zemlje u tu alijansu ulazi u svoju završnu fazu. Protokol je od danas na dnevnom redu zasedanja američkog Senata, ali se još ne zna kada će se senatori o njemu izjašnjavati. Da bi Protokol bio ratifikovan, potrebno je da za njega glasa dvotrećinska većina od 100 senatora.

Okolnost koja je sve vrijeme zaista bila neobična jeste da čitava procedura oko uvlačenja Crne Gore u NATO prolazi u atmosferi neuobičajenog presinga i urgentnosti, a posebno usled činjenice da donošenje značajnih političkih odluka u periodu tranzicije vlasti nije u duhu dobrih običaja američkog političkog života. U Americi je očigledno na sceni sukob elita, a da događaji u SAD nedvosmisleno potvrđuju da je odlazeća administracija povukla „seriju poteza koji su u najmanju ruku nekorektni prema izabranom predsjedniku Trampu“, mišljenja je i sagovornik Sputnjika, politički analitičar Aleksandar Aleksić.

Continue reading “Tramp preko Crne Gore može da pokaže dobru volju prema Rusiji”

Odluka o tome kuda ide Crna Gora donosi se za „Velikim stolom“

Izvor: Sputnjik

Aleksandar Aleksic

Ishod krize u Crnoj Gori direktno zavisi kakva će biti nova politika Sjedinjenih Američkih Država u regionu. Odluku o tome

kuda ide Crna Gora i da li će zaista sledeće godine postati član NATO-a, ne zavisi od volje Đukanovića, već od politike podijeljene bezbjednosti u Evropi koja se donosi za „Velikim stolom“, kaže Aleksić.

Crna Gora nalazi se u dubokoj političkoj krizi, a čini se da su minuli izbori samo dodatno pojačali tenzije i produbili nepovjerenje u društvu. Šta je, po Vašem mišljenju, ključni uzrok takvog stanja u Crnoj Gori i kakave sve ishode možemo očekivati?

— Dubina krize je tačno onolika koliko je društvo oštro podijeljeno. Glavna linija podjele odnosi se na ključnu politiku koja se vodi u Crnoj Gori, a kojoj su u oktobarskim izborima svi negirali značaj, a negiranje najviše odgovaralo Ambasadi SAD u Crnoj Gori. To je politika uvlačenja „Republike Titograd“ u NATO pakt protivno volji više od dve trećine punoljetnih građana. Sa jedne strane vlast DPS-a (Savez komunista koji je početkom devedesetih promijenio naziv, a zadržao kompletnu imovinu, logistiku i ministarstva sile) vodila je kampanju odbrane države, odnosno sopstvene vlasti, a protivnici vlasti imali fokus na jednu jedinu političku figuru za kojom suštinski blijedi geopolitička regionalna potreba. Ishod krize direktno zavisi od toga kakva će biti nova politika SAD u regionu. Glavne igrače koji proizvode krizu u Crnoj Gori kontroliše Amerika i iz dana u dan preuzima sve veću kontrolu nad ministarstvima sile. Ulaskom u NATO kontrola postaje potpuna i zemlja gubi suverenitet.

Continue reading “Odluka o tome kuda ide Crna Gora donosi se za „Velikim stolom“”

Amerika uvlači Crnu Goru u NATO protivno većinskoj volji građana

Izvor: Sputnjik

Aleksandar Aleksić

U Crnoj Gori se vodi samo jedna politika. Ona determiniše sve ostale politike u mjeri u kojoj ključna agenda ne smije biti mijenjana, a sve lokalne agende moraju biti samostalne isključivo u mjeri koju to dozvoljava glavna agenda (ovo se posebno odnosi na politiku Crne Gore prema Rusiji, Srbiji i ostatku regiona). Glavna agenda je uvlačenje zemlje u NATO protivno većinskoj volji građana, na način da poslanici u parlamentu većinski glasaju za takvu odluku, a da manjina u parlamentu učestvuje u tom procesu i na taj način dâ potpun legitimitet takvoj odluci. Takav razvoj događaja je upravo najpoželjniji scenario po interese SAD. Svi bi odigrali svoju ulogu, parlament bi stavio pečat na odluku, poraženi bi rekli da su uradili sve što je u njihovoj moći, a pobjednici – da je donesena odluka i legalna i legitimna. Prirodno, ovaj scenario se pokušava sakriti u mjeri u kojoj je to moguće od očiju javnosti. U toj matematici postoji jedna nepremostiva nepravilnost – građani Crne Gore su u ogromnoj većini protiv odluke da Crna Gora postane članica NATO.

Continue reading “Amerika uvlači Crnu Goru u NATO protivno većinskoj volji građana”

Crna Gora danas nema elitu sposobnu da vodi srednjeročnu i dugoročnu politiku

Izvor: Disput.me

Aleksandar AleksicDuboko sam ubijeđen da samo pojedinac može vratiti nadu. Pojedinac koji stalno uči i radi na sebi. Pojedinac kome se principijelnost, patriotizam, karakter i lojalnost neće mjeriti novcem. Pojedinac koji će tražiti istog takvog pojedinca i sa njim se povezati u strateški i neraskidiv savez zbog interesa da im obojici bude bolje, a da će to dobro biti dio kolektivnog dobra. U konačnici pojedinac koji će biti slobodan.

D: Šta se dešava u Crnoj Gori? Mišljenja domaćih centara politike, ali i stranih, o ovoj temi su veoma oprečna. Čemu smo poslednjih dana prisustvovali?

Aleksić: Kako su dani šatorskog naselja odmicali tako ih je vrijeme svelo na nekoliko desetina ljudi. Ključni moleban odnosio se na predsjednika Skupštine koji je pozivan da se pridruži protestima. Za to vrijeme lideri pod šatorima razvlačili su pečene svinje „bijesni“ na javni servis koji su nazivali pogrdnim imenima i pozivali na bojkot istog, dok su njihovi supružnici uredno na TVCG promovisali svoj društveni aktivizam. Bio je to idealan način da glasače onih koji protestuju dovode svjesno u zabludu. Oni to nisu radili slučajno. Ako je kojim slučajem Krivokapić tih dana usnio da bi i on mogao zaleći pod šator, ta opcija je pokrivena dolaskom Mitropolita Amfilohija. Rezultat je bio taj da su izvještaji koji su pisani po ambasadama u Podgorici mogli poslužiti jedino za političko ismijavanje. Očigledno je da to nije bio cilj protesta. Skup koji se gasi u polupraznom šatorskom naselju po riječima bivšeg šefa ANB „neko je reinkarnirao“ odlukom da komunalne gradske službe uz asistenciju policije uklone šatore. Ni to nije urađeno slučajno. Continue reading “Crna Gora danas nema elitu sposobnu da vodi srednjeročnu i dugoročnu politiku”

Umjesto bloga: Odgovor Raju Vojinoviću

Srpske novine su naprasno prekinule polemiku sa mnom. Nijesu mi dale da odgovorim na zadnji članak Raja Vojinovića.

“Manastirska pamet” nema nikakav valjani razlog da a priori odbije saradnju Srba i Crnogoraca pa očajnički pokušava naći kakav takav izgovor. Sa svakim pokušajem upada dublje i dublje u kontradikcije koje je sve teže objasniti sopstvenoj publici. Zato je valjalo prekinuti polemiku.

Vojinović je popravio ton. To je za pohvalu. Svejedno je njegov odgovor skup kontradikcija i apsurda. Počeću sa njegovom tezom da su Srbi tradicionalno rasrbljavani u Crnoj Gori. To nijedan crnogorski vladar nije radio, a kralj Nikola, najdugovječniji među njima, je učino neviđeni napor, sa prilično uspjeha, da od Crnogoraca napravi političke Srbe.

Nije manje apsurdna teza da na Cetinju nije bilo bilo kakvih civilizacijskih vrijednosti. To je refleks stare teze: “Ta šaka jada koja zna jedino da ratuje.” Logika “šake jada” odzvanja u kompletnom Vojinovićevom odgovoru. Ne pomaže ni to što je na početku polemike Vukić, naravno preskačući kralja Nikolu, pomenuo velike srpske duhove sa Cetinja koji su ujedno bili crnogorski vladari. Bilo bi zanimljivo da čujemo njihov odgovor na pitanje kako recimo Njegoša mogu smatrati najvećim srpskim pjesnikom ako na Cetinju nije bilo kulturnih i cvilizacijskih tekovina?

A tek naslov Vojinovićevog teksta – Nemoć cetinjske državotvornosti. Doduše, to je godinama bilo ključno opravdanje za izdaju 1916. Cetinjska državotvornost je bila nemoćna pa joj je zato bilo opravdnao zabiti nož u leđa u ratu. Ako kažete da je bila tako nemoćna zašto je onda trebalo tako mučki ubiti?

Zamislite da je recimo naslov bio “Nemoć crnogorske državnosti”? Jasno je, to bi bilo u duhu “iskrenog” priznanja Crnogoraca koje “manastirska pamet” od nedavno propovijeda. Očigledno je u naslovu progovorio iz srca. Crnogorce smatra poluabortivnim rezultatom cetinjske državnosti. A cetinjsku državnost ne smatra crnogorskom nego inferiornim oblikom srpske. Ona, zbog svoje inferiornosti, mora ustupiti mjesto superiornoj beogradskoj. Pritom, naravno, treba pljunuti na sve sopstveno, to jest crnogorsko. Ako neće to milom da uradi, a ja ne znam ko bi to mogao milom uraditi, onda mora silom. Ako treba i mučki kao 1916. Vojinoviću, kao i svim pristalicama tog agresivnog nonsensa, ne mogu da padnu na pamet riječi integrisati, sarđivati itd. Nasljeđe pašićevsko-pešićevske politike je još uvijek sveprisutno.

Ipak, kruna kontradikcija “manastirske pameti” je odustajanje od nadsrpstva. Ne definiše se doduše što je to nadsrpstvo. Vjerovatno bi protivnici te ideje upotrijebili termin velikosrpstvo, a pristalice svesrpstvo. Sama izjava da se odustaje od nadsrpstva zvuči ne samo hrabra nego i kao radikalno nova. Ali i to je samo na izgled.

Odustajanjem od nadsrpstva treba da se diskredituje kralj Nikola. Stara priča da je kralj izadao 1916-te ne ide. Ne ide jer su se prilike promijenile. Kralj Nikola se politički osjećao Srbinom. Vidio je prosperitet u zajedničkoj državi svih balkanskih pravoslavnih Slovena. Jasno etnički je bio Crnogorac. Nešto slično kao jugoslovenstvo. Mnogi Srbi i Crnogorci su se osjećali politički Jugoslovenima. Željeli su zajedničku državu. To ih naravno nije sprečavalo da ostanu Srbi i Crnogorci. Raspad Jugoslavije je to učinio očiglednim.

Ali političko srpstvo Beograda nije bilo isto kao političko srpstvo kralja Nikole. Za Beograd je ujedinjenje Srbije i Crne Gore značilo proširenje Srbije i ništa više. Zato je došlo i do one izdaje 1916. Ovo je manje više danas svakome poznato jer su razgrnute debele naslage laži o kralju Nikoli. I to je problem za “manastirsku pamet”. Tu je problem, kako održati mit o kralju Nikoli kao izdajniku, kad je bio najiskreniji mogući politički Srbin. Iznad svega, kako to objasniti sopstevnoj publici? Upravo to pokušava da se postigne navodnim odbacivanjem nadsrpsta. To je poruka: “Jeste kralj Nikola bio nadsrbin, ali mi ne priznajemo nadsrpstvo. Samim tim kralj je protivnik srpstva jer je mutio vodu.”

Da je “manastirska pamet” iskrena u odbacivanju nadsrpstva odnosno u priznanju Crnogoraca onda bi preispitala što je SPC. Je li SPC srpska ili nadsrpska? Ako je srpska onda se postavlja pitanje kojim pravom “manastirska pamet” sjedi na tronu crnogorskih vladika. Ali pošto je ona do srži nadsrpska onda se na tom tronu osjeća, ne kao uzurpatorska, nego kao svoja na svome. Naravno nas Crnogorce, koje ona navodno iskreno priznaje, ništa i ne pita. Hoće li ikad shvatiti da je takvo stanje neodrživo?

Vojinovićev ton se popravio, ali je poruka ista: “S uživanjem ćemo pratiti totalno posrnuće Crnogoraca i Crne Gore, jer nijeste htjeli da budete Srbi. S tim posrnućem ćete vi mnogo više izgubiti nego mi. Kad se proces dovede do kraja nećete imati kud nego da postanete Srbi. Ono što nijesmo uspjeli 1916. do 1920. uspjećemo tada.”

Upravo su to razlozi zbog kojih treba odbiti savaku pomisao na saradnju, traženje kompromisa, poreći postojanje niza preliva u osjećanju kod građana Crne Gore. Od onih koji se osjećaju Srbima bez ostatka do onih koji se osjećaju Crnogorcima bez ostatka. Polemiku sa mnom treba naprasno prekinuti jer ona pokazuje apsurdnost te pozicije.

Koliko god se tvrdoglavili, ja ipak ne gubim nadu. Ako ne sada, a onda drugom prilikom. Do dijaloga i saradnje mora doći. Stvari su jednostavne, druge alternative ne postoji.